- Ludzie na to umierają - mówi Ci lekarz. Od tej chwili nie chcesz mieć z ludźmi nic wspólnego.

- Mówiłaś, że nie pamiętasz...
- Pamiętam jak sobie przypomniałam.

Niech się ta wieczność już skończy.

Za twoimi plecami wieczór stygnie w słońcu. Jestem cieniem, gdy zostawiasz mnie daleko w tyle, daleko w tle.
Jutro ciągle będę za tobą, będę za tobą iść i tęsknić.

"Pośrodku życia bywa że śmierć przychodzi:
bierze miarę z człowieka. O tej wizycie
zapomina się, życie trwa. Lecz garnitur
       szyje się cichcem".
T. Transtromer, Wiersze i proza  1954-2000

Transtromer mówił do mnie przez szybę księgarni. Teraz wiele księgarń nie ma takich witryn, ma za to kawiarnie, video i zestawy do robótek ręcznych. Ta miała szybę, a przez szybę łatwiej pokazywać na migi, wołać niemo, dawać znaki. Nie wszyscy nobliści tak mają.

Chciałabym żebyś już wrócił; żebyśmy mogli robić to, co robiliśmy wcześniej i to, czego nie robiliśmy nigdy.